Szkoła angielskiego online. Bezpieczna przestrzeń do mówienia dla kobiet.

Absolwentka filologii angielskiej na Uniwersytecie Śląskim (kultura-media-translacja). Ukończyła również szkolenie przygotowujące do nauczania języka angielskiego jako języka obcego. Posiada wieloletnie doświadczenie w nauczaniu języka angielskiego, głównie młodzieży i dorosłych. Dokłada wszelkich starań, aby jej zajęcia były merytoryczne, ale i ciekawe. Kursantki w naszych ankietach satysfakcji zgodnie przyznają, że wartością dodaną lekcji z Kasią jest zadanie domowe: oprócz męczenia ich przykładami z luką dostają w nim też tajne przepisy Kasi na zajebiste ciasta. Prywatnie ogromna wielbicielka psów, psia mama lagotka Enzo, miłośniczka wszystkiego, co hiszpańskojęzyczne, oraz amatorka pieczenia, szydełkowania i fotografii.

Obecnie nauczycielka w technikum. Absolwentka filologii angielskiej i pedagogiki, mistrzyni konwersacji i łamania barier językowych. Gdyby nie Księżna Kate, książę William dawno by się oświadczył (ale nie ma co wracać do bolesnych tematów). Mama dwuletniego szefa, która między bajkami a usypianiem wplata w rozmowy phrasal verbs i idiomy. Prywatnie miłośniczka brytyjskiego humoru, gorącej herbaty z mlekiem i udowadniania, że język angielski można pokochać… nawet jeśli w szkole podstawowej ktoś kazał Ci się uczyć listy czasowników nieregularnych na pamięć.

Zdecydowanie bardziej woli słuchać jak to situationship zghostował po upojnej nocy jej uczennice Basię albo jak poszło Bezie na treningu dla piesków. A to wszystko po angielsku, ma się rozumieć.

Celem nadrzędnym jej lekcji jest wprowadzenie w stan błogiego rozluźnienia, w którym nowe słówka wchodzą do głowy same, bez zaproszenia. Jednocześnie bardzo lubi strukturę, piękne prezki (gdzie forma idzie w parze z treścią) i regularne odpytywanko, żebyście się uczyły, bo „nie znacie dnia ani godziny”.

Prywatnie jest w swojej „Judytka era”, mieszka na wsi pośród łąk zielonych ze swoim psieckiem, udziela się w fundacji pomagającej zwierzątkom, trenuje jogę, jeździ rowerem, plecie makramę, ogląda amerykańskie reality shows (dla języka!) i co tam sobie jeszcze wymyśli.

Co zabawne, z własnej pierwszej lekcji angielskiego wróciła z płaczem i oznajmiła rodzicom, że nigdy nie będzie się uczyć tego głupiego języka. That aged beautifully.

Angielski ostatecznie skradł jej serduszko i został the main character. Po drodze nauczyła się też niemieckiego i włoskiego, ale wiadomo – to tylko supporting cast.

Ma ADHD, więc jej historie mają przypisy, trzy side questy i obowiązkowe „czekaj, bo muszę ci najpierw nakreślić context”. Eventually we get to the point. Usually.

Originally from Gliwice, dziś mieszka na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej i konsekwentnie romantyzuje swoje little life in the middle of nowhere. Lubi długie spacery, naturę, książki i dokumenty kryminalne, które z jakiegoś powodu ją relaksują. We don’t have to unpack that.

W domu ma dwa koty, gekona, sześć węży i małą dżunglę roślin. Razem z mężem mają też własną pasiekę, więc na pytanie „ile masz zwierząt?” odpowiedź brzmi właściwie: it’s complicated. Jest wegetarianką, a jesienią przechodzi w tryb Gilmore Girls × Harry Potter × Twilight. Co roku. Bez negocjacji. It’s called tradition. Look it up.

Jej aktualne motto to „bój się i rób”, bo odwaga nie zawsze oznacza brak paniki. Czasem oznacza po prostu: terrifying, thanks, doing it anyway.

Na zajęciach? Certified girls’ girl. Możesz przyjść z angielskim, chaosem albo historią zaczynającą się od „dobra, tylko nie oceniaj…”. Nie obiecuje, że nie oceni. Obiecuje, że będzie po Twojej stronie.

Fanka sztuki wszelakiej, festiwali filmowych, aktywności rozmaitych (galerie sztuki niszowej, zapomniane muzea, majestatyczne kamienice, Urbexy, anyone?). Uwięziona na zawsze w Trójkącie Bermudzkim: Podlasie, Poznań, Kraków. Absolwentka Zarządzania i Marketingu na UEP (każdy popełnia błędy…;)), jednak dopiero po pracy w korpo odnalazła swoje prawdziwe powołanie tj. krzewienie wiedzy, nie tylko z zakresu Business English (który nota bene kocha miłością nieustającą). Angielski kocha od zawsze.

Inne zainteresowania: wszystkie możliwe teorie rozwoju, Enneagramy, Insighty, nurty psychologii i terapii, co, ma nadzieję, czyni ją lepszym i otwartym na ludzi, empatycznym i wyrozumiałym człowiekiem. Przekornie, jak podcasty, to najczęściej true crime. Skarbnica wiedzy o mrocznych stronach człowieka, ale też inspirujące historie przetrwania.

Praca 12h? Check. Być wolontariuszką ratującą kocie biedoty? Check. Impreza do 5 rano? Check. ADHD zapewnia nieograniczone pokłady energii 😉

Ale to Justyna jest prawdziwą Violettą Villas tej szkoły, z największym sercem dla najsłabszych i tych, którzy nie potrafią sami się obronić. Kiedy nagrywa nam głosówkę, że biegnie sama przez ciemny las na ogródki działkowe z puszką tuńczyka, żeby odłowić kolejną kocią biedę, nawet już nie pytamy, który to będzie kot, bo jej stado regularnie rośnie.

Na zajęciach można się spodziewać dużo gadania o sztuce tej starożytnej i współczesnej, o kinie, o sexy wampirach i przemianie tego konceptu na przestrzeni setek lat, o kosmitach, duchach, kryptydach i przede wszystkim o najnowszych dramach i skandalach prosto z USA (z którym Sabina ma odwieczne love-hate relationship). W ramach prac domowych chętnie podsyła filmiki YouTube, fragmenty filmów, seriali czy artykuły, które wspomogą kolejne yap sessions 😉

Angielski cały czas idzie w parze z miłością do filmu. Sabina działa również jako reżyserka, scenarzystka i montażystka. Regularnie współpracuje z zagranicznymi artystami, twórcami, producentami i innymi „ważniakami”, więc wie, jak skutecznie wynegocjować odpowiednie warunki umowy lub w razie potrzeby przygadać producentowi w stylu prawdziwego amerykańskiego rednecka, YEEHAW!

Po godzinach, kiedy już skończy wyjaśniać uczniom, jak CIA trenowało delfiny, musi zająć się swoimi 3 psiakami, przeczytać jakiś dobry horror, a na wieczór bieganie lub oczywiście siłownia, bo jakiś czas temu rozpoczęła karierę siłownianego byczka. Obecnie próbuje nauczyć się robić pompki stojąc na rękach, ale z marnym skutkiem… O białeczku i targetowaniu odpowiednich grup mięśniowych też jakby co chętnie pogada na zajęciach

Absolwent matematyki, więc jako jedyny w całym domostwie korzysta z umiejętności logicznego myślenia. Teraz studiuje germanistykę z norweskim i przygotowuje się do najwyższego certyfikatu z angielskiego, C2 Proficiency (CPE). Ma narodzone w bólach zamiłowanie do tak pięknego języka, jakim jest angielski (według szefowej człowiek renesansu o wielu talentach). Mamusia nie do końca zrównoważonego corgiego (wspólnego z Wiktorem), na wzór (niestety) zmarłej królowej Elżbiety II. Mistrz gubienia rzeczy, które odłożył 5 minut wcześniej. Razem z Wiktorem są jedynymi zetkami w zespole pełnym millenialsów, ale odnajdują się w nim świetnie, a do Ticzery i Mateusza często mówią ciocia i wujek. U niego bez spiny, bez ocen, za to z humorem i masą gadania, czasem nawet o pierdołach, ale po angielsku.

Psychofan ezoteryki, ładujący kamienie energią prosto z księżyca. Stawia tarota przynajmniej raz dziennie, żeby radzić sobie z problemami dnia następnego. Delulu maniak sztuki z XX wieku i zagorzały obrońca i użytkownik angielskiego. Absolwent kulturoznawstwa, a obecnie student filologii angielskiej. Jako literacki snob w wolnych chwilach czyta literaturę piękną, rozpamiętując, jaki to XX wiek był cudowny, mimo że urodził się po roku 2000. Wieczorami ugniata loki na żel, tylko po to, żeby usłyszeć od jakiejś Grażyny w markecie, że ma piękną trwałą. Z Maćkiem dzieli nie tylko status jedynej zetki w zespole (i mówienie do Ticzery i Mateusza „ciociu” i „wujku”), ale też corgiego, którego widać na ich kafelkach.

Też kiedyś bała się odebrać telefon zaczynający się na +44 czy odpowiedzieć na pytanie o drogę. Sprawia, że zagadnienia gramatyczne są niczym marshmallows z gorącą czekoladą przy ognisku. Jej studenci cenią sobie jej poczucie humoru niczym vinegar crisps i szukanie bardziej efektywnych rozwiązań. Nauka z Karoliną to quizy, konwersacje, pisanie abstrakcyjnych historii i omawianie tekstów piosenek, a także zachwycanie się czekoladą Cadbury i tęsknota za spożywką z Marks&Spencer. W wolnym czasie trenuje akrobatykę i kalistenikę, ale argument siły to ostateczność.

Pracowała w Luksemburgu w dziale AML i dalej jest korporacyjną szczurzycą, tyle że już w Polsce. Ma certyfikat TOLES Advanced i chętnie pokaże Ci, że angielski prawniczy to żadna czarna magia.

Sama od niego zaczęła, bo angielskiego szczerze nienawidziła. Aż pewnego dnia trafiła na wspaniałego nauczyciela, który zobaczył w niej potencjał, i tak od Legal English zaczęła się jej przygoda z angielskim. Zaliczyła też roczny romans z angielskim lotniczym, więc chętnie przygotuje Cię do rekrutacji i pracy jako Cabin Crew.

Na lekcjach stawia na empatię i dobrą atmosferę, bo to fundament skutecznej nauki i są na to badania. Interesuje się neurodydaktyką, czyli tym, jak działa mózg, kiedy się uczymy. A prościej: co zrobić, żeby się nie narobić, a komfortowo dogadać z obcokrajowcami.

Prywatnie jest kocią matką Balbiny, która na pewno zawita na niejednej lekcji. Ona nie potrzebuje zaproszenia, po prostu przychodzi i bez ceregieli rozlewa się na biurku. Jest też ogromną fanką audiobooków, a jej dom tonie w książkach.

Na lekcjach pomoże znaleźć je również Tobie, nawet jeśli na początek będzie to „you know, ta rzecz do tego”.

Absolwentka filologii angielskiej, wielbicielka British English i rozmów, które przypadkiem trwają dłużej, bo temat zrobił się za dobry. Wie, że znajomość reguł i wyduszenie z siebie zdania w stresie to dwie różne umiejętności. Dlatego jest miejsce na pytania, pomyłki i kolejne podejście.

Ma AuDHD, więc jej mózg potrzebuje jednocześnie świętego spokoju i czegoś fascynującego do roboty. Bywa różnie z negocjacjami między działami. Z własnego doświadczenia wie, że „po prostu się skup” to żadna instrukcja obsługi i że do tego samego celu można potrzebować innej drogi.

Prywatnie czyta książki w ilościach hurtowych i przygarnia psy, którym życie jest winne drugą szansę. „Jeszcze tylko jeden rozdział” i „jeszcze tylko jeden pies” mają u niej podobną wiarygodność. Marzy o domu z ogromną biblioteką i ogrodem, który pomieści skutki obu tych decyzji. Preferuje pastele, święty spokój i życie blisko lasu, chociaż jej psy mogą mieć własną interpretację tego terminu.

Na zajęcia możesz przyjść z blokadą, gorszym dniem albo przekonaniem, że „wszystko rozumiem, ale nic nie powiem”. Od tego właśnie zaczniemy. Preferably po angielsku, ale bez paniki.

Dziś zarządza zespołem i ogarnia marketing szkoły, dlatego nie ma już czasu na prowadzenie lekcji, ale chce poznać każdą osobę, która ma się u nas uczyć i pomóc jej wybrać najlepszą opcję, nawet jeśli będzie nią inna szkoła. Absolwentka filologii angielskiej ze specjalnością Business English & German na Uniwersytecie Śląskim. Były korposzczur, tłumaczka oraz nauczycielka z 11-letnim stażem, która stosuje terapie szokowe w przełamywaniu bariery językowej. Naczelna ADHD-ówa tej szkoły, która ustawiła sobie za cel życiowy to, żeby wszystkie kobiety wyrabiały w sobie pewność siebie przynajmniej na poziomie 50-letniego Mirka z piwnym bebzolem, który podbija w klubie do dziewczyn w wieku jego córki, na którą nie płaci alimentów. I nie chodzi tu tylko o pewność siebie w angielskim 😉 Prywatnie bezdzietna lambadziara z narzeczonym, Akitą i 2 kotami, kochająca Harrego Pottera, sitcomy, gotowanie i pieczenie, życie ironiczne oraz robienie z siebie wariatki na Instagramie, czego nie pochwala jej matka.

Choć na socialach wygląda na wyszczekaną babę z motorkiem w dupie, na co dzień unika przebodźcowania jak ognia, ceni sobie spokój i ciszę oraz otacza się tylko garstką zaufanych przyjaciół. Swoje małomiasteczkowe low-cortisol life z własnymi kurami i borówkami prosto z ogródka wiedzie od kilku lat, długo przed tym, jak slow life stało się trendem na TikToku, i chociaż przez większość życia mieszkała w dużym mieście, za żadne skarby by do niego nie wróciła. Obecnie pilnie szlifuje hiszpański, żeby kiedyś zakosztować uroków mieszkania na hiszpańskiej wsi.

Ma AuADHD. Autystyczna część ogarnia u nas administrację, a ADHD-owa po godzinach jako Nawiedzony Mati opowiada prawie 100 tysiącom ludzi na TikToku o legendach miejskich, creepypastach i kryptydach. Najbardziej męczą go ludzie i zmiany, więc po niekończącym się remoncie starego domu odstawił Britney z 2007 roku i jebnął sobie wąsa pizdowstrząsa, którego podziwiasz na zdjęciu. Jest ogromną świąteczniarą, więc na firmową wigilię czeka od listopada, a z Sabiną mają na niej wspólne tematy, gdy już skończą pokazywać sobie pieski. Poza tym fan geopolityki, piłki nożnej i tenisa.

Z Ticzerą łączy go dużo: oboje są domatorami, nienawidzą latać, a Harry’ego Pottera i TBBT oglądają w zapętleniu. Kochają zwierzęta, ale muszą uważać, bo razem mają potencjał Violetty Villas i po ostatnim wspólnym scrollowaniu pojechali do schroniska po niewidomego kota, który w domu okazał się jednak widzieć. Kotami i akitą zajmuje się na co dzień Mateusz, bo Ticzera zapomina nawet o własnych funkcjach życiowych.

Oboje kochają jedzenie, stąd ich wspólne „kilogramy miłości”. Największy wróg Mateusza: pomidor, a nóż, który go dotknął, nie ma prawa kroić jego jedzenia. Największa miłość: keczup Tortex, którego w domu muszą być minimum 3 butelki, a najlepiej dokładnie 7. Raz Ticzera kupiła 8 i długo nie dawało mu to spokoju.

Miodzio czuwa nad administracją i sprawami operacyjnymi, a Oliwka pomaga Ticzerze we wszystkim, co dla normalnego człowieka brzmi jak czarna magia albo zmyślone terminy: optymalizacja Meta Ads, ścieżka klientki i lejek sprzedażowy, automatyzacje w ManyChacie i MailerLite, evergreenowy webinar. Mateusz, słuchając ich rozmów w biurze, nigdy nie wie, czy mówią już po angielsku, jeszcze po polsku, czy w jakimś zmyślonym marketingowym języku.

Prywatnie Oliwka jest szczęśliwą posiadaczką tej groźnej bestii z kokardką ze zdjęcia, dlatego lepiej nie zadzierać z żadną z nich. Zamiłowanie do włoskiej kuchni i Aperolka łączy z częstymi podróżami, bo żyje według motta „miesiąc bez podróży to miesiąc stracony”. Jak powiesz, że chcesz polecieć do Jemenu podziwiać dziewiczą przyrodę Sokotry, znajdzie Ci najtańsze bilety i zorganizuje tłumacza oraz konwój ochronny.

Namiętnie słucha Kryminatorium i „Po piąte: nie zabijaj”, wyczekując każdego nowego odcinka. Twierdzi, że jej życie to jedno wielkie Kryminatorium, bo jest jedyną osobą w zespole, która ma więcej pecha niż Ticzera. Potrafi mieć stłuczkę, wracając z SOR-u, na który trafiła, bo po ponad dwudziestu latach życia na tym łez padole dostała uczulenia na wszystkie możliwe leki przeciwbólowe.